bigsmallscreen

  Οι ένθερμοι οπαδοί του αυστηρού διαχωρισμού μεταξύ δουλειάς και συναισθημάτων,ίσως και να αντιπάθησαν την εξαιρετική σειρά των 10 επεισοδίων με τίτλο DAISY JONES AND THE SIX η οποία αποτελεί μια απ΄τις καλύτερες τηλεοπτικές δουλειές της φετινής χρονιάς. Βασισμένη στ’ομότιτλο μυθιστόρημα (2019) της Taylor Jenkins Reid ,και χωρισμένη σε 10 μουσικά κομμάτια, έτσι ονομάζονται τα επεισόδια,η σειρά παρουσιάζει τα μέλη μιάς μπάντας στη μουσική σκηνή του Λος ‘Αντζελες τη δεκαετία του 1970,τα οποία αποφασίζουν να λύσουν τη σιωπή τους μετά από 20 χρόνια, και να εξηγήσουν on camera , πώς και γιατί έφτασαν να διαλυθούν ως μουσικό σχήμα (και όχι μόνο), ενώ βρίσκονταν στο αποκορύφωμα της φήμης τους, και έχοντας δώσει μια μεγαλειώδη συναυλία τον Οκτώβριο του 1977, στο Ιλινόϊς του Σικάγο, μπροστά σε μιά λαοθάλασσα. Με ένα εξαίρετο καστ με μπροστάρηδες το εκπληκτικό δίδυμο των Riley Keough (η εγγονή του Elvis Presley , και κόρη της κορης του, Lisa - Marie Presley ,σημειωτέον) και Sa...

  Το δράμα μιάς έγγαμης σχέσης, στο πλαίσιο του απαιτητικού κόσμου της εστίασης, και δη ενός εστιατορίου αξιώσεων, μας παρουσιάζει με άκρως γοητευτικό τρόπο ο Christoffer Boe , στην ταινία του με τον τίτλο SMAGEN AF SULT / A TASTE OF HUNGER (2021). Ο Boe που το 2003 μας είχε χαρίσει το καθηλωτικό Reconstruction , παρακολουθεί και πάλι, τα ενδότερα ενός ζευγαριού, του Κάρστεν- σεφ με όνειρο ν’αποκτησει το εστιατόριο που έχει μαζί με την σύζυγό του, ανθρωπολόγο, Μάγκι- την ανώτερη διάκριση στον χώρο, το αστέρι Michelin , και τις δραματικές επιπτώσεις που έχει αυτός ο διακαής πόθος αμφοτέρων, στην μεταξύ τους σχέση. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Nikolaj Coster - Waldau και Katrine Greis - Rosenthal , είναι όχι μόνο απ΄τα ωραιότερα ζευγάρια που έχει δεί η οθόνη, αλλά και με καταπληκτική χημεία μεταξύ τους, έχουν δέσει απολύτως, γεμίζουν την οθόνη με την ομορφιά τους, ιδίως η Rosenthal είναι εξαίσια, και είναι απολύτως μέσα στους χαρακτήρες που κλήθηκαν να ενσαρκώσουν. ...

  Συγκλονιστική απεικόνιση της πτώσης ,σωματικής αλλά και ηθικής, ενός εξ ορισμού "ανθρώπου του Θεού", μας προσφέρει η ταινία του Ισλανδού Hlynur Palmason με τον τίτλο GODLAND/VOLAOA LAND/VANSKABTE LAND .Με το σεναριακό μύθευμα της, υποτίθεται, ανακάλυψης επτά φωτογραφικών πλακών στο νησί της Ισλανδίας, η οποία τον 19ο αιώνα θεωρείτο απομακρυσμένη περιοχή της Δανίας, φυτεύεται τεχνηέντως ο σπόρος της ίντριγκας στο μυαλό του θεατή,ο οποίος παρακολουθεί κατόπιν εκπληκτος, την απίστευτη σωματική ταλαιπωρία που υφίσταται ένας νεαρός Λουθηρανός (Προτεστάτης δηλαδή) ιερέας, ο οποίος στέλνεται στον σκληρό τόπο της Ισλανδίας, για να επιβλέψει την κατασκευή εκκλησίας της τοπικής Δανέζικης ενορίας. Ο ηθοποιός που έχει αναλάβει το ρόλο του ιερέα,ο Elliot Croset Hove (Δανο-Αμερικάνος), είναι εξαιρετικός, πειστικότατος και πλαισιώνεται επάξια απ΄τον έτερο εκπληκτικό Ισλανδό ηθοποιό, Ingvar Eggert Sigurosson που υποδύεται τον ντόπιο οδηγό του στην περιοχή, με το εμβληματικό για τους Σκανδ...

  Εξαιρετικό δείγμα whodunit και αδιάλειπτης παραπλάνησης του θεατή, είναι η πιό πρόσφατη ταινία του Scott Cooper (ο οποίος σκηνοθετεί και υπογράφει το σενάριο), με τον τίτλο THE PALE BLUE EYE . Ο Cooper, ο οποίος στο παρελθόν μας χάρισε έξοχες δουλειές (Hostiles, Out Of The Furnace, Black Mass), επανέρχεται διασκευάζοντας για την οθόνη το ομότιτλο μυθιστόρημα (2003), του αμερικάνου συγγραφέα Louis Bayard. Μπορεί ο τρανός και διάσημος ντετέκτιβ που καλείται να λύσει το μυστήριο των φρικτών φόνων στη στρατιωτική ακαδημία του West Point εν έτει 1830, να είναι ο Ογκούστους Λάντορ, χήρος εδώ και 2 χρόνια, με τη θυγατέρα του ν'αγνοείται, και πλεον αποσυρμένος απ΄την ενεργό δράση εξιχνίασης εγκλημάτων, αλλά με τα μούτρα ριγμένος στο ποτό, αυτός όμως που κάνει ένα λαμπρό ντεμπούτο στην εξιχνίαση ειδεχθών εγκλημάτων, είναι ο νεαρός δόκιμος στην ακαδημία, 'Εντγκαρ Αλαν Πόε, ένας ευγενέστατος, φιλοπερίεργος νεαρός, με αγάπη μεγάλη στα βιβλία, και την ποίηση της οποίας ειναι παθιασμένος θ...

  Τελικά, η υπερπληθώρα θεαμάτων μάλλον καλή είναι ,όχι μόνο επειδή ικανοποιούνται όλα τα γούστα, αλλά κυρίως επειδή μέσα απ΄τον συρφετό ξεχωρίζει η μνήμη μας την ήρα απ΄το στάρι. 225 το προσωπικό μου σκορ για φέτος, παραπονεμένη δεν είμαι, αν και κάποιες ταινιες που έχω φαγωθεί να δω,ακόμη δεν τις είδα, οπότε απουσιάζουν κι απ΄τις λίστες μου. Νομίζω πάντως, ότι η φετινή χρονιά, ήταν ιδιαίτερα δυνατή. Και ταινιάρες-σειράρες απολαύσαμε, και ωραιότατες μουσικές να τις συνοδευουν, και ο εγκέφαλός μας πυρακτώθηκε επαρκώς, απ’τα ευφάνταστα σενάρια−δε ξέρω τι συμβαίνει με τα μυαλά που κατέβασαν όλες αυτές τις απίθανες ιστορίες που είδαμε στις οθόνες μας, αλλά πραγματικά έχω τρομοκρατηθεί με την ιδιαζόντως καλπάζουσα φαντασία τους. Συνεχίστε έτσι, το θέλουμε. Κάθεστε αναπαυτικά; Ξεκινάω. Κι όπως διευκρινίζω κάθε φορά, η σειρά παράθεσης δεν υποδηλώνει σχέση ανώτερης-κατώτερης, καλύτερης-χειρότερης κλπ.     Καλύτερες Ταινίες 2022 ·      ...