Όποιου του μέλλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει *
* λαϊκή παροιμία. Πώς μπορεί κάποιος ν’αποκτήσει ένα μόνιμο χαζοχαρούμενο χαμόγελο παρακολουθώντας τις περιπέτειες ενός μάλλον αμφιβόλου ηθικής (και όχι μόνο) χαρακτήρα; μα βλέποντας το πιό πρόσφατο πόνημα του αγαπημένου μας κινηματογραφιστή Wes Anderson , με τον τίτλο THE PHOENICIAN SCHEME σε σενάριο του σκηνοθέτη, βασισμένο σε μιά ιστορία που συνέγραψε με τον Roman Coppola . Με απολύτως συμμετρικά και υπέροχα φτιαγμένα κάδρα , όπως μας έχει καλομάθει φυσικά και στις προηγούμενες δουλειές του, απολαυστικές ερμηνειες των ηθοποιών που έχουν αναλάβει να ενσαρκώσουν τους χαρακτήρες, ωραια μουσική επένδυση (το μουσικό θέμα της ταινίας είναι του σταθερού συνεργάτη του Anderson , A . Desplat ) με αποκορύφωμα την υπέροχη καντάτα BWV 147 του J . S . Bach , να συνοδεύει το τόσο όμορφο φινάλε της, η ταινία,απ΄τις ωραιότερα φτιαγμένες για φέτος, ακόμη κι αν δεν με ξετρέλανε όσο προηγούμενες δουλειές του (βλ. Moonrise Kingdom , The Grand Budapest Hotel ...