bigsmallscreen

  Εξαιρετική δουλειά, αποκλειστικά σε ασπρόμαυρο, είναι η πιο πρόσφατη ταινία του Fran ç ois Ozon με τον τίτλο L ’ ETRANGER / THE STRANGER , βασισμένη στ’ ομότιτλο,εμβληματικό μυθιστόρημα του Albert Camus το οποίο κυκλοφόρησε το 1942. Αν ο χρυσός κανόνας περί μεταφοράς ενός λογοτεχνικού (αλλά και φιλοσοφικού) έργου στην οθόνη, είναι ότι πρέπει να διαβάσεις μεν το βιβλίο, αλλά μετά να το πετάξεις κανονικά απ΄το παράθυρο,ο Ozon μάλλον τα κατάφερε και μας χάρισε μιά τόσο ωραία ταινία η οποία κάνει τον θεατή να θέλει να (ξανα)διαβάσει το θρυλικό έργο του Καμύ, το οποίο όπως λέει ο Σαρτρ «γράφτηκε για το παράλογο και κόντρα στο παράλογο» στην κριτική του για τον Ξένο ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του. Θεωρώ εξαιρετική επιλογή του σκηνοθέτη να έχει ελάχιστα αφηγηματικά μέρη στην ταινία του και ν’αφήσει την τραγική κατ’ουσιαν ιστορία του νεαρού Γάλλου Μερσώ να μιλήσει, να ξεδιπλώσει στην οθόνη τον χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου που διαπράττει το έγκλημα, μιά ανθρωποκτονία, και «ήτα...

  Τρείς ιστοριούλες που διαδραματίζονται σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, και παρουσιάζουν την συχνά κωμικοτραγική συνθήκη που ορίζει τις σχέσεις γονέων-παιδιών, είναι η τελευταια δουλειά του αγαπημένου Jim Jarmusch , με  τον εύγλωττο τίτλο FATHER MOTHER SISTER BROTHER , σε σενάριο του σκηνοθέτη. Περιεκτικότατες και λιτές, με εξαιρετικές ερμηνειες (ιδίως οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τα πρόσωπα της πρωτης ιστορίας), δεν βρίθουν εκρήξεων και συγκρούσεων,όπως έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε άλλες ταινιες με θέμα τους τις οικογενειακές σχέσεις και τα δράματα πέριξ αυτών ή εντός τους. Εδώ δεν βλέπουμε οδυρόμενους χαρακτήρες,δεν ακούμε αγριεμένες φωνές και βρισιές, δεν υπάρχει καποια σκηνή η οποία οδηγεί στην κορύφωση το οικογενειακό δράμα και τις προβληματικές σχέσεις των μελών της οικογένειας στο λυτρωτικό ξεκαθάρισμα, και ίσως αυτή ακριβώς η χαμηλών τόνων απεικόνιση να κάνει την ταινια πιο επιδραστική σε βάθος χρόνου. Νιού Τζέρσεϊ, Δουβλίνο και Παρίσι, είναι οι τόποι όπου ο ...

  Πώς η Τέχνη εμπνέεται κι αντλεί τα υλικά της από τη ζωή μας, και πώς η ζωή μας (που συχνά γίνεται αβίωτη) καταφεύγει στην αγκαλιά της Τέχνης για παρηγοριά, μας δείχνει η Chloe Zhao με την εικαστικώς εξαίρετη ταινία της, με τίτλο HAMNET (βασισμένη στο ομότιτλο ιστορικό μυθιστόρημα της Maggie O ’ Farrell , το οποίο κυκλοφόρησε το 2020). Μπορεί η ταινία της Zhao να μην ξετρελαίνει/ απογειώνει τους θεατές, με τον τρόπο που το είχε κάνει πριν 28 χρόνια, εκείνο το υπέροχο Shakespeare In Love , σκηνοθεσίας John Madden ,στην ουσία όμως, αμφότερες οι ταινίες που στο κέντρο τους έχουν τον μεγάλο θεατρικό συγγραφέα, πραγματεύονται το ίδιο θέμα : πως ο θρυλικός βάρδος της Ελισαβετιανής εποχής, κατόρθωσε να μείνει όρθιος παρά τα γενναιόδωρα σκαμπίλια που του έριξε η ζωή (πάντα κατά   το σενάριο εννοείται) – στην προεγενέστερη ταινία είδαμε τον Γουίλιαμ Σαίξπηρ να μετουσιώνει σε Τέχνη τον χωρίς μέλλον έρωτά του για μια ωραία και αλλού λογοδοσμένη δεσποσύνη, στην ταινία της Zhao ...