bigsmallscreen

Πως μιά  πολύ έξυπνη παρουσίαση της θλίψης λόγω απώλειας αγαπημένου προσώπου και των ψυχολογικών μηχανισμών που σκαρφίζονται τα δίποδα για να την διαχειριστούν, ξεφουσκώνει άτσαλα περνώντας μέσα απ΄το σκοτεινό και τρομακτικό δρομάκι του splatter . Η ταινία της Karyn Kusama με τίτλο THE INVITATION (2015), πρωτίστως, κατά τη γνώμη μου,είναι  αφορμή για να λάμψει ο κούκλος εδώ Logan Marshall - Green . Με τα μακριά α λα Ιησούς μαλλάκια του, τα σέξι μούσια του είναι πραγματικά πανέμορφος όπως και η σύντροφός του στην ταινία (η Emayatzy Corinealdy ) και οι μόνοι συμπαθείς χαρακτήρες σ’αυτή τη δυσοίωνη δημιουργία με τη νοσηρότητα να κρύβεται πίσω απ΄την υπερβολικά άνετη στάση του ζεύγους-οικοδεσποτών του μυστηριώδους πάρτι (ο ωραίος Ντάριο Ναχάρις του GoT / Michiel Huisman και η εκνευριστική και για πολλά σκαμπίλια Tammy Blanchard ). Η αμηχανία που έχει ο ωραίος και εντελώς συντετριμμένος Γουίλ ( λόγω ενός τραγικού συμβάντος που σημάδεψε αυτόν και την πρώην σύζυγό...

Ένας πάμπλουτος τύπος με εμμονή(και τεράστια βιβλιοθήκη) στην ερωτική λογοτεχνία, η πεντάμορφη ανιψιά του, η οποία είναι έγκλειστη στο τεράστιο σπίτι όπου διαμένει μαζί με τον αυταρχικό θείο της( ο πάμπλουτος τύπος), μία νεαρή πορτοφολού κι ο απατεώνας συνεργάτης της που συστήνεται ως Κόμης Φουτζιγουάρα. Τέσσερα πρόσωπα που μπερδεύονται, ερωτεύονται, συγκρούονται και αλληλοεξοντώνονται βρίσκονται στο επίκεντρο της τελευταίας ταινίας του Chan - wook Park με τίτλο  THE   HANDMAIDEN   (βασισμένη στο μυθιστόρημα της Sarah Waters , FINGERSMITH ), η οποία απ΄τη Βικτωριανή εποχή, κατά το βιβλίο, μεταφέρεται στην Κορέα όταν βρισκόταν υπό Ιαπωνική κατοχή. Η ταινία είναι ένα αισθητικό διαμάντι (η καλλιτεχνική δ/νση υπό την Ryu Seong - hie , βραβεύτηκε στις Κάννες), που μαγεύει τον θεατή και παραμένει για πολύ ακόμα στο μυαλό του, λόγω της απερίγραπτης ομορφιάς των πλάνων της –φροντισμένων μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια− αλλά και της υπέροχης πρωταγωνίστρι...

Ένα πανέμορφο animation -ευφυέστατη  αλληγορία κοινωνιολογικο-υπαρξιακών αποχρώσεων, είναι η ταινία του Jean - Francois Laguionie με τίτλο  LE TABLEAU / THE PAINTING (2011). Η χρωματική πανδαισία κάνει κάθε πλάνο της χάρμα ιδέσθαι και αποτυπώνει με ανεξίτηλο τρόπο στο μυαλό του θεατή μία πανέξυπνη ιστορία «ταξικής» σύγκρουσης, κοινωνικής περιθωριοποίησης, αλλά και αυτονομίας και συμφιλίωσης. Σ’ ένα κάστρο μέσα στο πυκνό δάσος, βρίσκεται  ένας ζωγραφικός πίνακας. Για λόγους που δεν αποκαλύπτονται στον θεατή (αλλά ούτε και στους «κατοίκους» του) ο δημιουργός του πίνακα τον εγκαταλείπει μισοτελειωμένο .  κάποιες  μορφές είναι  ολοκληρωμένες− οι Άρτιοι, κάποιες άλλες είναι σχεδόν έτοιμες−οι Ημιτελείς και υπάρχουν και τα Σκίτσα, οι πιό άτυχοι απ’ τις τρείς κατηγορίες, δημιουργήματα  πρωτόλεια, και σχεδόν αόρατα… Η φυγή του ζωγράφου πυροδοτεί «πραξικόπημα» εκ μέρους των Αρτίων, οι οποίοι όχι μόνο καταλαμβάνουν  ετσιθελικά το κάστρο,...

Απομονωτισμός κατ’ επιλογήν, ή εκλεπτυσμένη και βαθιά καταστροφή της ζωής μιάς ευφυούς γυναίκας; Η ταινία του Terence Davies   A QUIET PASSION (σε σενάριο δικό του) μας προσφέρει ένα άκρως ενδιαφέρον «σκίτσο» της μεγάλης Αμερικανίδας ποιήτριας, τα ποιήματα της οποίας εμπνέουν χιλιάδες ανθρώπους αν όχι να ζήσουν (όπως δεν κατάφερε η ίδια), τουλάχιστον ν’ αποκτήσουν πιό διεισδυτική ματιά πάνω στην ατομική και κοινωνική συνθήκη. Η Cynthia Nixon ως Έμιλυ σε μεγάλη ηλικία (γιατί ως έφηβη την υποδύεται η γλυκύτατη   Emma Bell ) είναι συγκλονιστική, κατορθώνοντας να μας κάνει να ξεχάσουμε τη ρετσινιά του “ Sex And The City ” στο οποίο επίσης έπαιζε. Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν ευθύνεται το σενάριο,η ιστορία της ζωής της ποιήτριας, ή η ερμηνεία της Nixon για τη θλίψη που με κατέβαλε μετά το φινάλε .  θλίψη και οργή για το ύπουλα ασφυκτικό, θεοφοβούμενο (γιατί όχι θεοκρατικό ; ), κατ’ ουσίαν ευνουχιστικό της προσωπικότητάς της περιβάλλον στο οποίο ανατράφ...