Αναρτήσεις

Εγώ όμως, δεν θα σωπάσω

Εικόνα
  Το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα στη Γαλλία του 14ου αιώνα, απεικονίζει εξαιρετικά η ταινία του αγαπημένου Ridley Scott, με τον τίτλο THE LAST DUEL (βασισμένη κατά μεγάλο μέρος στο βιβλίο του κριτικού λογοτεχνίας, πανεπιστημιακού καθηγητή και ειδικού στη μεσαιωνική λογοτεχνία Eric Jager, The Last Duel : A true story of crime,scandal and trial by combat ).Η υπέροχη φωτογραφία του Dariusz Wolski,τα εξαίσια κοστούμια της μόνιμης συνεργάτιδος του Scott, Janty Yates,η επική μουσική, πάλι δια χειρός Harry Gregson-Williams (είχε συνθέσει και την υπέροχη μουσική για το Kingdom Of Heaven ) συνθέτουν ένα έξοχο μεσαιωνικό δράμα, δράμα με όλη τη σημασία της λέξης, πνιγμένο στον μισογυνισμό, την αρσενική υπεροχή και την διάχυτη νοοτροπία πως η γυναίκα είναι ένα αντικείμενο Δικαίου, νομικώς ανύπαρκτη, πάντοτε υπό την ανδρική ηγεμονία/επιτροπία και επίβλεψη, όταν η επίβλεψή της δεν έχει ανατεθεί σε υπηρέτριες του οίκου ή σε βλοσυρές πεθερές, όπως είναι η μητέρα του αδικημένου (και λυσσασμένου ν...

Στη φωλιά των λύκων

Εικόνα
  Μία άκρως ενδιαφέρουσα και ίσως για κάποιους (βλ.τη βασιλική οικογένεια),ενοχλητική απεικόνιση της κρίσης που υπέστη ο γάμος του διαδόχου του αγγλικού θρόνου πρίγκιπα Καρόλου-πειστικότατος στο ρόλο, ο Jack Farthing, με την δημοφιλέστατη και απολύτως αγαπητή πριγκίπισα της Ουαλίας-Λαίδη Νταϊάνα, λόγω της εξωσυζυγικής σχέσης που διατηρούσε ο πρώτος με την Καμίλα Πάρκερ-Μπόουλς, εστιάζοντας στην πολύπαθη και γλυκύτατη Λαίδη Ντι όμως, είναι η ταινία του Pablo Larrain με τον λιτό τίτλο SPENCER , σε σενάριο του Steven Knight. Το περιστατικό στο οποίο εστιάζει αυτή η εξαιρετικά φτιαγμένη ταινία,αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας, όπως άλλωστε προειδοποιεί στην έναρξη " a fable from a true tragedy", ώστε να μην ταραχτούν οι τυχόν ορκισμένοι λάτρεις της βασιλικης οικογένειας του Ηνωμένου Βασιλείου,και όσοι άλλοι ξυπνούν και κοιμούνται με τη σκέψη τους καρφωμένη στον προνομιούχο βίο των αποκαλούμενων γαλαζοαίματων. Δύο πράγματα είναι αναμφίβολα γιαυτη τη δουλειά του Larrain ο οποίος μας είχ...

Δορυφόροι ναί, διακοσμητικές όχι

Εικόνα
  Είτε ως συνοδοιπόροι, είτε ως βασικός λόγος για να σκοτώσει, στην πιό πρόσφατη ταινία με ήρωα τον θρυλικό χαρακτήρα που έπλασε ο Ian Fleming, στο NO TIME TO DIE ,σκηνοθεσίας Cary Joji Fukunaga, τα κορίτσια του Bond, και εννοώ όλους τους χαρακτήρες θηλυκού γένους που τον πλαισιώνουν, έχουν κάτι αξιοσημείωτο,σίγουρα δεν περνάνε απαρατήρητες, ακόμη και η γλυκύτατη μικρούλα Ματίλντ (την ερμηνεύει η Lisa-Dorah Sonnet), που υποδύεται την κόρη της ψυχιάτρου-μεγάλου έρωτα του Bond,  Mάντλιν Σουάν (η πανέμορφη Lea Seydoux). Σίγουρα μιά καθολική διάθεση αποχαιρετισμού στον πρωταγωνιστή (και σε πολύ καλή φόρμα εδώ, αν και μία σκιά κούρασης διέκρινα) Daniel Graig υπάρχει, και εκφράζεται αρκετές φορές μέσα στην ταινία, όπως φερειπείν στη συγκινητική τελευταία σεκάνς, με τον προϊστάμενο του Bond, Μάλορι/Μ (ένας απολαυστικότατος Ralph Fiennes) και τους υπόλοιπους του τμήματος να πίνουν στη μνήμη του θρυλικού πράκτορα ο οποίος για άλλη μιά φορά έπεσε για την πατρίδα του (και για την οικογέν...