Αναρτήσεις

Μιά φορά ήταν ένας πίνακας

Εικόνα
Ένα πανέμορφο animation -ευφυέστατη  αλληγορία κοινωνιολογικο-υπαρξιακών αποχρώσεων, είναι η ταινία του Jean - Francois Laguionie με τίτλο  LE TABLEAU / THE PAINTING (2011). Η χρωματική πανδαισία κάνει κάθε πλάνο της χάρμα ιδέσθαι και αποτυπώνει με ανεξίτηλο τρόπο στο μυαλό του θεατή μία πανέξυπνη ιστορία «ταξικής» σύγκρουσης, κοινωνικής περιθωριοποίησης, αλλά και αυτονομίας και συμφιλίωσης. Σ’ ένα κάστρο μέσα στο πυκνό δάσος, βρίσκεται  ένας ζωγραφικός πίνακας. Για λόγους που δεν αποκαλύπτονται στον θεατή (αλλά ούτε και στους «κατοίκους» του) ο δημιουργός του πίνακα τον εγκαταλείπει μισοτελειωμένο .  κάποιες  μορφές είναι  ολοκληρωμένες− οι Άρτιοι, κάποιες άλλες είναι σχεδόν έτοιμες−οι Ημιτελείς και υπάρχουν και τα Σκίτσα, οι πιό άτυχοι απ’ τις τρείς κατηγορίες, δημιουργήματα  πρωτόλεια, και σχεδόν αόρατα… Η φυγή του ζωγράφου πυροδοτεί «πραξικόπημα» εκ μέρους των Αρτίων, οι οποίοι όχι μόνο καταλαμβάνουν  ετσιθελικά το κάστρο,...

Η υπάκουη κόρη

Εικόνα
Απομονωτισμός κατ’ επιλογήν, ή εκλεπτυσμένη και βαθιά καταστροφή της ζωής μιάς ευφυούς γυναίκας; Η ταινία του Terence Davies   A QUIET PASSION (σε σενάριο δικό του) μας προσφέρει ένα άκρως ενδιαφέρον «σκίτσο» της μεγάλης Αμερικανίδας ποιήτριας, τα ποιήματα της οποίας εμπνέουν χιλιάδες ανθρώπους αν όχι να ζήσουν (όπως δεν κατάφερε η ίδια), τουλάχιστον ν’ αποκτήσουν πιό διεισδυτική ματιά πάνω στην ατομική και κοινωνική συνθήκη. Η Cynthia Nixon ως Έμιλυ σε μεγάλη ηλικία (γιατί ως έφηβη την υποδύεται η γλυκύτατη   Emma Bell ) είναι συγκλονιστική, κατορθώνοντας να μας κάνει να ξεχάσουμε τη ρετσινιά του “ Sex And The City ” στο οποίο επίσης έπαιζε. Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν ευθύνεται το σενάριο,η ιστορία της ζωής της ποιήτριας, ή η ερμηνεία της Nixon για τη θλίψη που με κατέβαλε μετά το φινάλε .  θλίψη και οργή για το ύπουλα ασφυκτικό, θεοφοβούμενο (γιατί όχι θεοκρατικό ; ), κατ’ ουσίαν ευνουχιστικό της προσωπικότητάς της περιβάλλον στο οποίο ανατράφ...

Η λεπίδα αστράφτει στο σκοτάδι

Εικόνα
Πριν τον διαβόητο Τζακ  Αντεροβγάλτη, φαίνεται πως υπήρξε κάποιος άλλος δολοφόνος με παρόμοιες μεθόδους, κι εξίσου ειδεχθής. Αυτό μας λέει η γοητευτική ταινία του Juan Carlos Medina THE LIMEHOUSE GOLEM (2016), η οποία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Peter Ackroyd , Dan Leno And The Limehouse Golem (1994) . Τοποθετημένη στο Βικτωριανό Λονδίνο του 1880, 8 χρόνια πριν ο Τζακ Αντεροβγάλτης σφαγιάσει τις πόρνες του White Chapel , η ταινία του Medina διαθέτει εξαιρετική φωτογραφία και ανασύσταση της εποχής, και ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο πολλά υποσχόμενο : την μόλις 24 ετών Olivia Cooke υποδυόμενη την σταρ του music - hall Λίζι Κρη, και τον Douglas Booth , υποδυόμενο τον επίσης εξόχως δημοφιλή κωμικό ηθοποιό της εποχής (υπαρκτό πρόσωπο), Dan Leno . Η Cooke μας χαρίζει μία δαιμονική ερμηνεία, φέρνει τη γυναίκα στο προσκήνιο και προσφέρει μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα φεμινιστική απόχρωση στην καταματωμένη ιστορία, την οποία καλείται να διαλευκάνει ...