Τί μένει μετά τη φωτιά : House Of The Dragon, s.3/ ep.8

 

Με τον τίτλο The Treasons At Tumbleton το 8^ο και τελευταίο, δυστυχώς, επεισόδιο κλείνει και αυτή τη σεζόν, η οποία, κρίνοντας απ΄το μάλλον γελοίο έσχατο πλάνο, θα διχάσει (αν δεν το έχει κάνει ήδη) τους φανατικούς θαυμαστές της σειράς. Μόνο ο υπεύθυνος Ryan Condal πρέπει να γνωρίζει για ποιό λόγο δεν έκλεισε το θεαματικότατο και αιματηρότατο επίσης, επεισόδιο ένα λεπτό νωρίτερα, ώστε να είχαμε έναν πλήρη κύκλο θα έλεγα:  η υπέροχη ταπισερί που απολαμβάνουμε στους εξαιρετικούς τίτλους έναρξης, θα ερχόταν να συναντήσει το μυστηριώδες (και προφητικό ; ) κέντημα που φτιάχνει η ολιγόλογη και ευαίσθητη πριγκίπισσα Χελένα (εξαιρετική στο ρόλο η Phia Saban) σα να ήταν αυτή που αφηγείται την ιστορία απ΄την αρχή, κεντώντας τον τρομερο εμφύλιο που κατασπάραξε την οικογένειά της.

Άλλες οι βουλές των showrunners όμως, άλλες των θεατών και μάλλον αυτή ήταν άλλη μία φορά που αυτές δεν συνέπεσαν…

Καθόλου τυχαίο λοιπόν που ο τίτλος περιέχει το τοπωνύμιο Tumbleton, αφού εκεί παίζεται η τελευταια μεγαλειώδης πράξη του πολέμου ανάμεσα στους Blacks και τους Greens, τελευταια γι’αυτή τη σεζόν εννοείται. Η πολύ ευχάριστη έκπληξη θα έλεγα, αυτού του επεισοδίου, είναι η…αναβαθμισμένη ερμηνεία της Emma D’ Arcy, είναι απόλαυση να την παρακολουθει κανείς σε κάθε πλάνο  με άξιο συμπρωταγωνιστή τον επίσης εξαίρετο Matt Smith. Βασίλισσα και King Consort, με την πρώτη εντελως διαλυμένη ψυχολογικά να ξεσπαει σε λυγμους όταν μαθαίνει πως ο μισητός ετεροθαλής αδελφός της, ο Σφετεριστής του Θρόνου (της), είναι ολοζώντανος ”half-cooked but still fit to rule” όπως λεει χαρακτηριστικά σε μιά σκηνή ο μακράν πιό ψύχραιμος, Ντέημον,και με μια αυτοπεποίθηση ανησυχητική, διότι μοιάζει να επαληθεύεται πλήρως η ωραία ‘Αλισεντ, όταν την προειδοποιούσε πως η Εξουσία θα την αλλάξει, θα την κάνει αγνώριστη, και θα την αναγκάσει να κάνει πράγματα που διαφορετικά δεν θα έκανε. Αυτή μιλαγε,αλλά η Ρενίρα δεν την άκουγε, πρέπει να είχε τ’αυτιά της προσηλωμένα προς κάποια εσωτερική φωνή αυτή που κουδουνίζει μεσα στο κεφαλι της και την κάνει να πετάγεται αλαφιασμένη στο βασιλικό κλινάρι.Ειναι χαρακτηριστικότατη η εναρκτήρια  σκηνή ανάμεσα στο βασιλικό ζεύγος : όσα κι αν έχει περάσει η πολύπαθη νόμιμη κληρονόμος του Σιδερένιου Θρόνου, δεν παύει να είναι μια νέα γυναίκα (στην 3^η σεζόν η Ρενίρα υπολογίζεται πως είναι 35άρα με τον Ντέημον να την περνάει τουλάχιστον 20 χρόνια) που εχει πανικοβληθεί με το εντελώς απρόβλεπτο εμπόδιο που ορθώνεται πάλι μπροστά της, και είναι ο θείος και σύζυγός της, που θα προσπαθήσει να την ηρεμησει, υπενθυμίζοντάς της ποια είναι, ποια είναι η βαριά κληρονομιά της, και ότι εδώ, τώρα ήρθε επιτέλους η στιγμή να συνθλίψει με τους δράκους της τους σφετεριστές και όποιον τολμάει να την αμφισβητεί. Είναι προφανέστατο πως ο καβγατζής Ντέημον δεν κρατιέται να εισβάλλει στο Tumbleton με την συνδρομή των Winter Wolves αλλά και των Rivermen, εκείνος ο αγριάνθρωπος ο σερ Ρόντρικ (απόλαυση ο Tom Flanagan) ζεί για να πεθάνει για τη βασίλισσά του, με το ζόρι κρατιέται να μην μπουκάρει μόνος του με το τσεκούρι του και να τους «κλαδέψει» όλους, κάτι που δεν στερείται τελικώς, με αποκορύφωμα την τρομερή σκηνή μονομαχίας του με τον κομψευόμενο άρχοντα ‘Ορμουντ ο οποίος σ’ένα παράλληλο σύμπαν, θα θυμάται αυτή τη μέρα που το Tumbleton πνίγηκε στη φωτιά και το αίμα, και θα βυθίζεται σε μπανιέρα με αιθέρια ελαια για να ξεχάσει. Όλα αυτά στο παράλληλο σύμπαν όμως, διότι στο τώρα, στο Tumbleton όχι μόνο έχουμε αυτόν τον ηλίθιο παραδόπιστο Ούλφ (πειστικότατος ο Tom Bennett) να κάνει μέγα χουνέρι στον έκπληκτο ‘Ορμουντ, αλλά για να κρατήσει την ισορροπία δυνάμεων, είναι εξαφανισμένος και απ’ το στρατόπεδο των Blacks, εκεί που είχε ενταχθεί εξαρχής δηλαδή. 

Ο ‘Ορμουντ με την υπερευαίσθητη μυτούλα, είναι να τον λυπάται η ψυχή μας, έτσι που ακούει έκπληκτος πως ο ωραίος σερ Γκουέην μαζί με τον γλυκούλη προστατευόμενό του, τον νεότευκτο βασιλιά Ντέρον,κάτι μαγειρεύουν πίσω απ’ την πλάτη του, προσπαθούν ν’αποτρέψουν το μακελειό, αλλά  το μεγαλύτερο χτύπημα για τον χειριστικό άρχοντα, είναι πως συνειδητοποιεί πως ο μικρός πρίγκηψ δεν είναι και τόσο του χεριού του όσο υπολόγιζε…

Μια τραγική αίσθηση διαπερνάει όλο το επεισόδιο, καθώς εμείς οι θεατές προστατευμένοι στα όρια της πολυθρόνας μας, παρατηρούμε αυτούς τους μεγαλομανείς ή μη, να προσπαθούν ν’αφήσουν το χνάρι τους στη γη, με κάθε τρόπο, ακόμη και διαπράττοντας την ύψιστη βλακεία. Δεν είναι μόνο η βασίλισσα Ρενίρα αφιονισμένη, είναι και στο έτερο στρατόπεδο, ο «αναστημμένος βασιλιας» ο Εγκον λυσσασμένος ν’αποκαταστήσει την τάξη, προς ώφελός του εννοείται, και πρωτίστως να «περιποιηθεί» βασιλικά τον αδελφούλη του, τον τρομερό Μονόφθαλμο κατά τα λοιπά, αλλά όπως παρουσιάζεται σ’αυτό το επεισόδιο, μάλλον συντετριμμένο απ΄τις ενοχές θα τον έλεγα. Ο επιβλητικός ‘Εημοντ, με τα ασημόξανθα ξέπλεκα μαλλιά, και την μαυρομάλλα μάγισσα στο πλευρό του, αντιδρά όντως σαν ο μικρότερος αδελφός, σ’αυτή την φοβερή σκηνή αντιπαράθεσης με τον ‘Εγκον. ˝you kinslayer,you usurper” του ψιθυρίζει γλυκά (όσο γλυκά μπορεί να μιλάει αυτή η πονηρή αλεπού ο ‘Εγκον) και του ρίχνει και την απαραίτητη σφαλιάρα βεβαίως, ολόκληρη σεζόν περίμενε γιαυτή τη στιγμή, αλλά ο φαρμακωμένος (κυριολεκτικά) πρίγκηψ ‘Εημοντ έχει άλλα σχέδια.

Όλοι οι δρόμοι όμως, ακόμη και του τσακισμένου Έγκον, οδηγούν στο Tumbleton, αυτό ονειρεύεται ο έκπτωτος μονάρχης, εκεί σκοπεύει να εισβάλλει για να συμμορφώσει λέει αυτό το κωλόπαιδο τον μικρότερο αδελφό τους (που την είδε βασιλιάς) και τον ιθύνοντα νού φυσικά, τον θείο του ‘Ορμουντ.

Και μετά, ποιος τον πιάνει τον έκπτωτο, θα μπουκάρει στο King’s Landing θριαμβευτής και θα την παρει ο δράκος την ετεροθαλή αδελφή του, αυτό το θηλυκό που νόμισε πως θ’ανατρέψει αιώνες πατριαρχίας…

Τρέχουν αλαφιασμένοι σαν ποντίκια, δεξιά αριστερά, βασιλείς και πιστοί τους ακόλουθοι, στρατιώτες και ιππότες αλλά κάποιοι δείχνουν να ξεγλιστρούν αθόρυβα : η παμπόνηρη Μισάρια, που μάλλον της βγήκε ξινή η φιλοδοξία να γίνει βασίλισσα στη θέση της βασίλισσας, ο άρχοντας Λάρις ο οποιος ήδη απ ΄το προηγούμενο επεισόδιο την έκανε με το πλάγιο σαν του κάβουρα βήμα του, προς άγνωστη κατεύθυνση αφού «εγώ βασιλιά μου, είμαι ανάπηρος, τί χρησιμότητα μπορεί να έχει ένας ανάπηρος στον πόλεμο;» και εκείνος ο αβρός ο άρχοντας Τάιλαντ Λάνιστερ πού έχει λουφάξει, διότι στο Harrenhal με τον ‘Εγκον δεν τον βλέπουμε.

Η ωραιότερη σκηνή όμως ολόκληρου του επεισοδίου ανήκει στην γλυκειά, ενορατική και τόσο ευαίσθητη Χελένα, και την ωραία μαμά της την Αλισεντ. Η οποία φτάνει στο king’s Landing μεσα στην γενική αναμπουμπούλα, κανεις δε φαινεται να την έχει δει, αυτή όμως παρατηρεί έκπληκτη δεκάδες μπλε πεταλουδίτσες  να υψώνονται στον ουρανό. Η τραγικότητα όμως, δεν ενυπάρχει σ’αυτή τη σκηνή αλλά στην προηγούμενή της, η ευαίσθητη πριγκίπισσα Χελένα, αυτή που αναγκάστηκε  να παρει για σύζυγο τον αδελφό της, αυτή που έγινε μαρτυρας της σφαγής του παιδιού της, με πείσμα κεντάει τα παρόντα και τα μέλλοντα. Εναπόκειται στους έχοντες ευαισθησία όρασης να καταλάβουν τα λεγόμενά της, είτε τα λέει με λέξεις είτε με βελόνα και χρωματιστές κλωστές. Η βασίλισσα πάντως, η Ρενίρα, είναι βέβαιο πως λίγα καταλαβε, γιατί έκανε αυτό που την είχε ήδη προειδοποιήσει η μητριά της, ‘Αλισεντ, ότι θα κάνει μόλις καθήσει στο Θρόνο : θα στρέψει το βλέμμα της αλλού…

 

 

 

Trivia: έχει ήδη ανακοινωθεί πως θα υπάρξει και 4^η σεζόν, η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και η τελευταία της σειράς. Η πρεμιέρα της τοποθετείται, το 2028.