Το τέρας μύριζε λεβάντα : House Of The Dragon, s.3/ ep.5

 

Με τον τίτλο Unbowed and Unbent ήρθε και το 5^ο επεισόδιο της σειράς, ώστε ν’απομένουν πλέον άλλα τρία (ελπίζουμε, ομοίως συναρπαστικά και ωριαίας διάρκειας) για να ολοκληρωθεί κι αυτή η σεζόν.

Ποιός είναι όμως αλύγιστος που δεν σκύβει το κεφάλι ; σε ποιόν ή ποιούς άραγε αναφέρεται ο τιτλος; Να είναι για τους κατοίκους του,υπό Green κατοχή, Tumbleton που έχουν δηλώσει την πίστη τους στην Ρενίρα, ή μήπως για τους κατοίκους του King’s Landing «της παλαιότερης Citadel σ’ ολόκληρο το Westeros» όπως λέει χαρακτηριστικά ο King Consort Ντέημον Ταργκέρυεν, σ’έναν εμψυχωτικό λόγο του προς τους παλιόφιλούς του εκεί στην CityWatch, τους Gold Cloaks;  Αν η τωρινή ηγεμόνας των Επτά Βασιλείων, είχε την παραμικρή ψευδαίσθηση ότι επειδή ελέω 7 Θεών και πατέρα της, είναι η μόνη που δικαιούται να κάθεται στον Σιδερένιο Θρόνο, όσα συμβαίνουν σ’αυτό το επεισόδιο, διαταράσσουν την πεποίθησή της, ακόμη κι όταν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις της με τον σύζυγο-θείο της (εξαιρετική η D’ Arcy σ’αυτό το επεισόδιο, μαλλον στα προηγούμενα έκανε…προθέρμανση, διότι σ’αυτό το επεισοδιο, επιδεικνύει μια άκρως παθιασμένη ερμηνεία, η οποία δε μοιάζει καθόλου ψεύτικη,είναι η Ρενίρα, και πάλι), του λέει εξοργισμένη ότι πώς είναι δυνατόν να αμφισβητείται η Εξουσία της αφού είναι η εκλεκτή των Θεών και τέτοια επικολυρικά- σανό για τους θρησκόληπτους που συχνά ταϊζουν οι βασιλείς το λαό τους.

Εχει πολλά ωραια αυτό το επεισόδιο, με τα υπέροχα πλάνα , που θυμίζουν πίνακες Προ-Ραφαηλιτών ζωγράφων – η ωραία ‘Αλισεντ μαζί με την κόρη της, ντυμμένες στα ίδια χρώματα, λυσίκομες, συζητούν χαμηλοφωνα για το πώς θα κατορθώσουν να διαφύγουν της προσοχής των δεσμοφυλάκων τους (μην ξεχνάμε πως αμφότερες είναι στην ουσια σε κατ’ οικον περιορισμό στο Red Keep) και θα φύγουν επιτέλους απ΄αυτήν τη φωλέα δολοπλοκιών, αιματηρότατων συγκρούσεων, και σπιούνων που παρακολουθούν κάθε τους κίνηση (είναι η αντιπαθης Μισάρια, η φρέσκια Mistress of Whisperers όπως την ονόμασε η βασίλισσά της σε προηγούμενο επεισόδιο, η οποία παρακολουθεί στενά την Αλισεντ και την κορη της, αυτή η επιμονή της, το πεισμα της, είναι ακομη πιό ενοχλητικά για την Dowager Queen κι από την ίδια την αιχμαλωσία της). Τα υπέροχα πλάνα στο στοιχειωμένο Harrenhal όπου πλέον κρύβεται απ΄όλους ο βαριά πληγωμένος πριγκηψ Έημοντ Ταργκέρυεν, ένα λυγερόκορμο αγόρι με τα ασημοξανθα μακριά μαλλιά του, το εντυπωσιακό μπλε ζαφείρι να κοσμεί το άδειο του μάτι, και το σπαθί του, ξυπνάει αλαφιασμένο από φριχτούς εφιάλτες,για να το καθησυχάσει η μυστηριώδης μάγισσα ‘Αλις Ρίβερς, που ανέλαβε ατύπως την περίθαλψή του.

Είναι άκρως ενδιαφέρουσες και σημαντικες οι σκηνες του Εημοντ με την ‘Αλις, όπως και αυτές εκεί στο Tumbleton, του τρομερού και άκρως επικίνδυνου τελικώς, άρχοντα Όρμουντ με τον προστατευόμενό του πρίγκηπα Ντέρον : και στις δύο, νομίζω πως σκιαγραφείται πολύ ωραία κι επιδραστικά ο συσχετισμός δυνάμεων μεταξύ μιας ισχυρής προσωπικότητας (ο ‘Ορμουντ απ΄τη μιά, η Αλις Ρίβερς απ΄την άλλη) και του ανθρώπου που, ασχέτως status, βρίσκεται κατά κάποιο τρόπο εξαρτημένος απ΄αυτήν.

Και αν ο καθηλωτικός (ακόμη και τραυματισμένος), Εημοντ,δείχνει να είναι…ισοτιμος με την φοβερή ‘Αλις, σε τελική ανάλυση αυτή είναι το εξώγαμο του Οίκου Strong, αυτός είναι ολόκληρος πρίγκηπας, εγγράμματος και δεινός ξιφομάχος-δρακοκαβαλάρης, στην περιπτωση του νεαρού πρίγκηπα Ντέρον, τα πράγματα φάινονται πιό περίπλοκα, όσο περίπλοκες είναι οι κακοποιητικές σχέσεις, όπου η τρυφερότητα εναλλάσσεται με χαστούκια ή συγκαλυμμενες απειλές… Είναι ενδεικτική η σκηνή του σκακιού, όπου ο γλυκούλης Ντέρον, νικάει τον θείο του, στην παρτίδα, και φτάνει στο σημείο ν’απολογηθεί γιαυτό, ακούς εκεί το νιάνιαρο να νικήσει τον περίβλεπτο ακαδημαϊκό-συλλέκτη ταπισερί- και συγγραφέα μπαλάντας.

Δεν είναι όμως μόνο αυτά ο εγωπαθής (και με υπερ-ευαίσθητη μυτούλα) ‘Ορμουντ. Αυτό που είναι επίσης, υπονοείται στην ατάκα του προς τον protégé του :  ”a cunning mind can resist the most savage of beasts” ορμηνεύει τον ανεψιό του, αφού έχει πλέξει το εγκώμιο της Μέρια Μαρτέλ, του Οίκου Dorne, «της μοναδικής γυναίκας με μυαλό στρατιωτικού» όπως λεει, μια πανέξυπνη βασίλισσα και κακάσχημη ταυτοχρόνως, τυφλή και ευτραφής, η αποκαλούμενη και The Yellow Toad of Dorne. Μπορεί ο ‘Ορμουντ να έχει στρογγυλοκαθήσει στο Tumbleton και η Ρενίρα να κάθεται στον Θρόνο, αλλά ο καλοφτιαγμένος άρχοντας φροντίζει να υπονομεύει συστηματικά την εξουσία της, να σπέρνει τον τρόμο και τον πανικό στον λαό του King’s Landing που βλέπουν να ξεκληρίζονται μυστηριωδώς τα μέλη της CityWatch και με άκρως φρικιαστικό τρόπο.

Σαν τους εγκληματίες που αν και στη φυλακή, κατορθώνουν να διευθύνουν από κει μέσα ολόκληρες οργανώσεις, έτσι και ο καλίπυγος Όρμουντ,αν και μακριά απ΄το King’s Landing,  διαθέτει πιστούς στους Greens που κάνουν όσα τους ζητάει, στο όνομα του νέου βασιλιά που ονειρεύεται να (τον) καθήσει στο Θρόνο : στο όνομα του τρομοκρατημένου Ντέρον.

Η τραγική ιστορία επαναλαμβάνεται, προς απελπισία των εμπλεκομένων σ’ αυτήν : όπως η ωραια ‘Αλισεντ ήταν βολικό πιόνι στο παιχνίδι εξουσίας που έπαιζε ο πανέξυπνος πατέρας της, έτσι τώρα και ο μικρότερος γιός της, είναι το μέσο για τις επιδιώξεις του άρχοντα Ορμουντ Χάϊταουερ (του γιού του αδελφού του πατέρα της).Μένει να δούμε αν και ο νεαρός, παίρνοντας θάρρος απ ΄την τρομερή δράκαινά του (την Blue Queen Τεσσαρίον), θα πατήσει πόδι και θ’αρνηθεί να πορευτεί στο μονοπάτι που άλλοι χαράζουν για λογαριασμό του, κάτι που δεν φαίνεται να επιθυμεί ο σερ Κρίστον Κόουλ.

Εχει έναν πολύ συγκινητικο μονόλογο ο σερ Κρίστον σ’αυτό το επεισόδιο, προσπαθώντας να πείσει τον εντελως αποκαμωμένο (και αποκαρδιωμένο κυρίως) σερ Γκουέην, να προχωρήσουν, να μην το βάλουν κάτω, να ηττηθούν σε τελική ανάλυση αλλά αξιοπρεπως με το σπαθί στο χέρι. Γιατί αυτό είναι το τραγελαφικό σ’αυτό τον οικογενειακό εμφύλιο : κάποιοι προσπαθούν λυσσαλέα να κατέλθουν, ενώ άλλοι ν’ ανέλθουν.

 

 

Trivia : η απολύτως σοκαριστική σκηνή που σφραγίζει το φινάλε του επεισοδίου, ανήκει στον γοητευτικό σερ Λούθορ Λάρτζεντ, και όχι μόνο…