Κάνε το καλό, για να κρύψεις το κακό

 

Μιά απίστευτη περίπτωση, μάλλον ψυχοπάθειας, μας παρουσιάζει η 2^η ταινία του Jason Buxton, με τον τίτλο SHARP CORNER,βασισμένη στην ομότιτλη ιστορία(2012) του Καναδού Russell Wangersky.O Ben Foster στον πρωταγωνιστικό ρόλο του family man με σύζυγο ψυχοθεραπεύτρια, και έναν μικρό γιό, και μία ανεξήγητη εμμονή με τ’αυτοκινητιστικά ατυχήματα,είναι πειστικότατος, και αποδίδει πολύ ωραία, την εσωτερική, σιωπηλή μάχη που δίνει ο γοητευτικός μπαμπάς Τζος, έναντι όλων των προσδοκιών και των απαιτήσεων που έχει ο περίγυρός του απ΄αυτόν, είτε πρόκειται για τη δουλειά του, είτε για την οικογένειά του.

Το πιό αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό αυτής της ταινίας, εκτός δηλαδή της…ψυχοπαθολογικής περίπτωσης που απεικονίζει, είναι νομίζω το ότι τίποτα κατ’ αρχήν,δεν μας προετοιμάζει γιαυτό που έρχεται, και χτυπάει κατακέφαλα και εμάς, αλλά και την οικογένεια του Τζος, εκεί στο τελευταίο μισάωρο της ταινίας.Η πέραν περιγραφής σκηνή (και η καλύτερη θεωρώ, ολόκληρης της ταινίας) στο νεοαποκτηθέν σπίτι της οικογένειας του Τζος και της Ρέητσελ, στα πρώτα λεπτά της ταινίας, δημιουργεί την εντύπωση ότι θέμα αυτής της ταινίας, θα είναι η φοβία που αναπτύσσει βαθμηδόν μιά οικογένεια, εξαιτίας των απανωτών αυτοκινητιστικών ατυχημάτων που συμβαίνουν ακριβώς έξω απ΄το σπίτι τους, μιας και ο δρόμος που περνάει δίπλα απ’ την ιδιοκτησία τους, έχει ένα πολύ επικίνδυνο σημείο. ˝People are dying on our lawn„ λέει χαρακτηριστικά η σοκαρισμένη (αν και πολύ επιδέξια στο να μην το εκδηλώνει) Ρέητσελ, στη συνάδελφό της που επισκέπτονται τακτικά προκειμένου να διαχειριστούν το συμβάν,το οποιο «επαναλαμβάνεται» ακριβώς για να τους διαλύσει εντελως το νευρικό σύστημα αλλά και τις ισορροπίες εντός της οικογένειάς τους. Ο Τζος επιδεικνύει μια ανησυχητική…έλξη προς τα τραγικά δυστυχήματα που λαμβάνουν χώρα έξω απ΄την πόρτα τους, λες και καποιος διεστραμμένος Θεός, τους τα φέρνει στο κατώφλι τους για να ικανοποιείται αυτή η αρρωστημένη εμμονή του Τζος ο οποιος διατείνεται πως μισεί τη δουλειά του, και δείχνει να υποφέρει απ΄την εικόνα του πολύ πετυχημένου οικογενειάρχη, που έχουν σχηματίσει οι άλλοι γιαυτόν. Είναι κομβικής σημασίας η σκηνή του δείπνου με φίλους, στο καινούργιο τους σπίτι, όπως και η σκηνή με τον Τζος και τη Ρέητσελ που έχουν επισκεφθεί το λούνα παρκ της περιοχής μαζι με τον γιό τους : και στις δύο περιπτώσεις, βλέπουμε τον Τζος να φαντάζει λίγος ενώπιον των προσδοκιών που έχουν απ΄αυτόν ο περίγυρός του, ο εύπορος φίλος του, που το ‘χε σίγουρο ότι ο Τζος θα πάρει την πολυπόθητη προαγωγή, εκπλήσσεται στο άκουσμα της δυσάρεστης είδησης: όχι, δεν την πήρε, τον πρόλαβε άλλος, τον ενημερώνει ο Τζος και σίγουρα εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα ήθελε να εξαφανιστεί απ΄το τραπέζι.

˝Come on dad, be a hero″ του λέει ενθαρρυντικά ο υπάλληλος στο λούνα παρκ, και να  η «ελεγκτική επιτροπή» της Ρέητσελ και του Μαξ, που περιμένουν ο «αρχηγός της οικογένειας» ν’αρθεί στο ύψος του ρόλου του, του αρχηγού-προστάτη αυτής της οικογένειας.

 

Να είναι άραγε παρενέργεια αυτής της κοινωνικής πίεσης, η παθολογική (και δυνάμει επικίνδυνη) συμπεριφορά που επιδεικνύει ο Τζος; Το βλέμμα του, η έκφρασή του ενώ έχει την «τύχη» να παρακολουθήσει την πορεία προς το θάνατο ή βαρύτατο τραυματισμό, των ανθρώπων που περνάνε με το αμάξι τους έξω απ ΄το σπίτι του, αυτό το πεινασμένο βλέμμα του, τα ψέμματα που αραδιάζει, όλα συγκαλύπτονται πίσω απ΄την μανία του να συνδράμει τα θύματα των τροχαίων ατυχημάτων. Ποιό το κακό άραγε σε αυτό; Ποιός δε θα ήθελε για φίλο αυτόν τον άνθρωπο που παρακολουθεί μαθήματα ανάνηψης για να μπορει να είναι πιο αποτελεσματικός ερασιτέχνης διασώστης; Ο Τζος που σταδιακά κατρακυλάει στην αποτυχία (σύμφωνα με τα κριτήρια του περίγυρού του πάντα) που αποκρύπτει απ΄την Ρέητσελ ότι έχασε τη δουλειά του, τη δουλειά που μισούσε,τώρα που δεν έχει τις απαιτήσεις του εργοδότη του να του κλέβουν το χρόνο, ξεσπαθώνει,βλέπουμε ν’απλώνει την παθολογική του κατάσταση στο χώρο, δυναμιτίζοντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, την οικογένειά του.

Τώρα θα έχει άφθονο χρόνο στη διάθεσή του, να γίνει ένας αποτελεσματικός διασώστης, εκεί που ακόμη και οι επαγγελματίες first responders στ’ατυχήματα, αργούν ν’ανταποκριθούν, αυτός έχει εκπαιδευτεί, μπορεί να σώσει τα κακόμοιρα τα θύματα που σφαδάζουν εγκλωβισμένα στις λαμαρίνες των στραπατσαρισμένων οχημάτων τους, αδυνατώντας να καταλάβουν πώς βρέθηκαν παγιδευμένοι σ’αυτόν τον εφιάλτη. Ναι, είναι μεθυσμένοι έφηβοι που 'χουν «πιεί το Βόσπορο» και μετά εντελώς ανεύθυνα μπαίνουν στ’αυτοκίνητό τους, σκέτες μηχανές θανάτου, ναι είναι πολύ επικίνδυνη αυτή η στροφή έξω απ΄το σπίτι του, αλλά νά, έχουν βάλει προειδοποιητική πινακίδα, δεν τη βλέπουν;  Την επόμενη φορά που θα ξαναγίνει  η στραβή,αυτός θα είναι πανέτοιμος, θα έχει τα εργαλεία του και το κουτί πρώτων βοηθειών εύκαιρα, και κυρίως θα έχει γίνει εξπέρ στις τεχνικές ανάνηψης, για να επέμβει, για να σώσει, για να ξαναδεί το γεμάτη τρομοκρατημένη ευγνωμοσύνη βλέμμα του θύματος του τελευταίου τροχαίου, που πάλι, κατά διαβολική σύμπτωση, έγινε έξω απ΄το σπίτι του, και πάλι αυτός κατά διαβολική σύμπτωση ήταν εκεί έτοιμος να επέμβει.

Είναι το τελευταίο αποκαλυπτικότατο 15λεπτο της ταινίας όμως, κι αυτό το ανατριχιαστικά αμφίσημο βλέμμα του Τζος, που σπέρνουν το φόβο σ’ εμάς τους παρατηρητές αυτής της παράξενης συμπεριφοράς, και προκαλούν μεγαλύτερη ανησυχία από ανακούφιση−όταν έχεις την ικανότητα να άρεις τις συνέπειες μιάς πράξης Χ, όταν μπορεις, τρόπον τινά, να επαναφέρεις τα πράγματα στην προγενέστερη κατάσταση, τί σ’εμποδίζει να το ξανακάνεις;

 

 

Trivia:

·        Τα γυρίσματα έγιναν στο Halifax (Nova Scotia) το 2023.

·        Η μικρή ιστορία πάνω στην οποία βασίστηκε η ταινία, περιέχεται στην βραβευμένη συλλογή ιστοριών του συγγραφέα, με τον τίτλο Whirl Away.