Βρες ταίρι, ή μαχαίρι

 

Μία εξαιρετικά προβοκατόρικη και ερεθιστική διανοητικά,είναι η ταινία του Viljar Bøe με τον τίτλο GOOD BOY (2022). Η αμφισημία στην εντελώς περίεργη ιστορία που αφηγείται, εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος της,είναι το τελευταίο μισάωρο όπου εχουμε την καθοριστικότατης σημασίας, σεναριακή ανατροπή, η οποία πραγματικά είναι σοκαριστική, ίσως περισσότερο σοκαριστική από την προβληματική θα έλεγα, περίπτωση προσωπικής αυτοδιάθεσης, που εκ πρώτης όψεως μας παρουσιάζει.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Gard Løkke και Katrine Lovise Øpstad Fredriksen  είναι πειστικότατο, ιδίως η νεαρή φοιτήτρια Ψυχολογίας που εργάζεται και ως ταμίας (κατά το σενάριο), μου προκάλεσε μία δυσφορία εξ αρχής, με την υπερβολικά καλή της διάθεση και κοινωνικότητα που επιδεικνύει στον «υποψήφιο εραστή» Κρίστιαν. Η περιβόητη εφαρμογή γνωριμιών Tinder, παίζει καθοριστικό ρόλο στη γνωριμία αυτών των δύο ανθρώπων, που το μόνο κοινό που φαίνεται πως έχουν είναι η…φυγανθρωπία τους. Το ότι η νεαρή χαμογελαστή Σίγκριντ, είναι μιά ταπεινή ταμίας, ενώ ο ωραίος Κρίστιαν είναι ένας πολυεκατομμυριούχος κληρονόμος,δεδομένης της τρομερής εξέλιξης της ιστορίας που παρακολουθούμε, κάνει αυτή την ταινία και μία διεστραμμένη αλληγορία περί της περίφημης ταξικής πάλης και του εισοδηματικού χάσματος ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς.

«Τι μπορεί να πάει στραβά μωρέ;» ρωτάει γελώντας η Σίγκριντ, την κολλητή και συγκάτοικό της Ωρόρα, όταν η δεύτερη τη ρωταει λεπτομέρειες για την διήμερη απόδραση που πρότεινε ο Κριστιαν στην πρώτη, απόδραση στην εξοχική σπιταρώνα του (την οποία εντελώς παραπλανητικά, αποκαλεί καλύβα), παρόλο που η γνωριμία τους μετράει μέρες μόλις. Βεβαίως, πρόλαβαν (αυτος άλλωστε είναι και ο πρωταρχικός στόχος της προαναφερόμενης Εφαρμογής γνωριμιών) να…γνωριστούν και σεξουαλικώς, και απ ό,τι φαίνεται πέρασαν επιτυχως αμφότεροι το τεστ της συμβατότητας, άρα γιατί παρακαλώ να μην πάει εκδρομή με το αγόρι της η Σίγκριντ, στο σπίτι του στην εξοχή ε; Ήδη οι βάσεις του δυσοίωνου έχουν ήδη τεθεί, αφού ο Κρίστιαν συστήνει στην Σίγκριντ το…ιδιότυπο κατοικίδιό του, τον Φρανκ. Τί ακριβώς είναι ο Φρανκ, είναι προτιμότερο να μην το αποκαλύψουμε γιατί θα προδώσουμε την πλοκή και το μέγα σοκ εξ αυτής, ας πούμε ότι η περίπτωση του Φρανκ, θέτει άκρως ενδιαφέροντα ερωτήματα/ζητήματα, ακριβως επειδη το στάτους του είναι αμφίβολο.

‘Οσο κι αν η ατάκα της φίλης της Σίγκριντ «ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι γουστάρει, αρκεί να μην βλάπτει κάποιον άλλο» θέτει επιγραμματικά το πλαίσιο της ανεκτικότητάς μας και του σεβασμού των αλλότριων επιλογών, είναι αδύνατον πιστεύω, να μείνει κάποιος απαθής και ατάραχος, μόλις αντικρίζει τον Φρανκ. Διαισθητικά, και ας μην υποτιμάμε καθόλου την διαίσθηση, είναι αδύνατον να μην ενοχληθείς, όσο υπέρμαχος της προσωπικής αυτοδιάθεσης και αν είσαι. Και είναι ακριβώς το εξωφρενικό στάτους του Φρανκ, που καθιστά την ταινια, κατά το μεγαλύτερο τμήμα της, ένα διεστραμμένο σχόλιο πάνω στη σύγχρονη μανία των δίποδων, να…ανθρωποποιήσουν τα τετράποδα κατοικίδιά τους. Το διαδίκτυο βρίθει από βιντεάκια όπου βλέπουμε τρισχαριτωμένα γατάκια ή σκυλάκια, ντυμμένα με μοδάτα συνολάκια να βολτάρουν, ή ξαπλωμένα σε κρεβατάκια να παρακολουθούν με αφοσίωση κινούμενα σχέδια, και στα πόδια του κρεβατιού να βρισκονται παρατημένα τα παντοφλάκια τους… Αν λοιπόν ένα σκυλάκι μπορεί ν’αντιμετωπίζεται ως «ισότιμο μέλος» μιας οικογένειας, σα να ήταν άνθρωπος, γιατί να μην έχουμε άραγε και την αντίστροφη κατάσταση; Γιατί, λένε ίσως οι υπέρμαχοι του puppy –play, να ενοχλεί/ταράζει/εξοργίζει, η αντεστραμμένη κατάσταση;

Αυτό όμως που αρχικώς, παρουσιάζεται ως μιά εξοργιστική και αμφιλεγόμενη περίπτωση προσωπικής αυτοδιάθεσης, αποκαλύπτεται πως είναι περίπτωση άκρως νοσηρή και παθολογική, κάνοντας αυτή την ταινία, απολύτως τρομακτική−καθόλου άστοχα άλλωστε, εντάσσεται στο είδος των ταινιών τρόμου.

«Δεν τα πηγαίνω καλά με τους ανθρώπους» λέει ο Κρίστιαν (το κελεπούρι, στα μάτια της μάλλον βλακωδώς ανεκτικής, Σίγκριντ) στην αρχή της γνωριμίας τους. Ο Κρίστιαν ο βαθύπλουτος, ο Κρίστιαν που διαβιεί μόνος του, με μοναδική συντροφιά του, τον πειθήνιο σκύλο του, Φρανκ. Ο Κρίστιαν που πείθει την Σίγκριντ, να «εξαφανίσουν» τα κινητά τους, για ένα διήμερο, γιατί «τί το θες το κινητό, αφού έχουμε ο ένας τον άλλο; », ο Κρίστιαν που μάλλον το ‘χει με τη μαγειρική και μαγειρεύει ορεκτικά πιάτα που γοητεύουν τη Σίγκριντ, η οποία δε μπορεί να πιστέψει ότι κατάφερε να «τυλίξει» αυτόν τον πανέμορφο και πάμπλουτο νεαρό. Μα πόσο τυχερή είναι! Ο ωραίος πολυεκατομμυριούχος, έχει μάτια (και κορμί) μόνο για την ταπεινή φοιτήτρια Ψυχολογίας-ταμία. Και είναι τόσος ο ενθουσιασμός της απ΄την τύχη-βουνό που την πλάκωσε, πού προσπερνάει τα προειδοποιητικά κουδουνάκια που αρχίζουν να χτυπάνε μέσα στο ξανθό της κεφάλι. Απ΄αυτή την άποψη, η ταινια ακολουθεί το μοτίβο όλων των καλών ταινιών τρόμου/θρίλερ : ο κίνδυνος, μου γνέφει να φύγω μακριά αλλά εγώ του λέω να σκάσει γιατί μου χαλάει το συναρπαστικό αφήγημα που χω φτιάξει στο κεφάλι μου.

 

Είναι το τελευταίο μισάωρο, που όπως είπαμε ανατρέπει πλήρως, την εντύπωση που έχουμε αποκομίσει απ΄αυτή την αλλόκοτη ιστορία,όπου κατανοούμε, τι φρούτο είναι αυτός ο μονόχνωτος Κριστιάν, που θεώρησε σκόπιμο να επιδείξει χειριστική και άκρως προβληματική συμπεριφορά, έναντι της κοπέλας του. Ποιός είναι ο συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα στα μέρη του ζευγαριού; Τί μετάλλαξη συμβαίνει άπαξ και κάνεις σεξ με κάποιον, κάνεις σχέση μαζι του και νομίζεις πως έχεις τον θεό/θεά της ερωτικής απόλαυσης στο κρεβάτι σου; Η περίφημη συναίνεση, αυτή η λεξούλα με την θαυμαστή ιδιότητα να μετατρέπει μιά εγκληματική κατάσταση, στο αντίθετό της, μέχρι πού φτάνει ακριβώς; με άλλα λόγια, πόσα και τί ανεχόμαστε απ΄τον άνθρωπο με τον οποίο έχουμε ερωτικό δεσμό;

Είναι αξιοπρόσεκτη η ταινία του Bøe, γιατί δεν αρκείται να ταράξει τον θεατή με την αμφιλεγόμενη φιγούρα του Φρανκ, γινεται ακόμη πιό εφιαλτική με το απολύτως παθογενές φινάλε της, το οποίο γινεται ακόμη πιό τρομακτικό,δεδομένης της στάσης των θυμάτων αυτής της παθογένειας…

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία μας, ιδίως το δεύτερο, πρωταρχικά το δεύτερο.