Τώρα πλέον είναι αργά γλυκειά μου : House of The Dragon, s.2/ ep.8

 

Με τον τίτλο  The Queen Who Ever Was ( λογοπαίγνιο του ονόματος που έδωσε ο άρχοντας Κόρλις Βελάρυον στο πλοίο του−φόρος τιμής στην μακαρίτισσα σύζυγό του) το 8^ο επεισόδιο της αγαπημένης σειράς, έριξε την αυλαία για τη 2^η σεζόν, και δεν ξέρω αν οι παραγωγοί έχουν διαβάσει τα πολλά σχόλια απογοήτευσης από φανατικούς ( ; ) θαυμαστές της, ή απλώς μίζερους γκρινιάρηδες. Για να το πω επιγραμματικά, είναι άκρως εύστοχος ο τίτλος που έδωσαν κάποιοι σχολιαστές στο τελευταιο επεισόδιο : The dance of cliffhangers...κοινώς, αντί να μας φλομώσει με δράση, σφαγές και μπάρμπεκιου απ΄τη στρατιά των εξαγριωμένων δράκων, μας τρέλανε στις συζητήσεις επί συζητήσεων, στους δισταγμούς, και στις δεύτερες σκέψεις, οι οποίες (όπως συμβαίνει πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις), έρχονται κατόπιν ολέθρου και καταστροφής, αλλά και στα πολλά ανοιχτά ζητήματα που προφανώς θ’απαντηθούν στην επόμενη σεζόν. Όλα αυτά βέβαια, αν τους ερμηνεύω σωστά, ισχύουν για όσους απογοητεύθηκαν απ΄το επεισόδιο. Οι υπόλοιποι (ανάμεσα σ’αυτους και η γράφουσα), θέλω να πιστεύω πως παρακολούθησαν τις όποιες εξελίξεις, με το ίδιο ενδιαφέρον και πείνα που παρακολούθησαν και τα προηγούμενα 7 επεισόδια.

Για να είμαι ειλικρινής, κι εγώ περίμενα πως ο περιφημος Χορός των δράκων θα ξεκινούσε απ΄αυτό το επεισόδιο, αφού στα προηγούμενα βλέπαμε τα αντίπαλα στρατοπεδα να συγκεντρώνουν συμμάχους και στρατούς. Και αυτό έπραξαν και στο τελευταίο επεισόδιο, ακριβέστερα, έκαναν τις τελικές προετοιμασίες, ώστε ο μεν Prince Regent ‘Εημοντ να μπουκάρει στο Harrenhal για ν’αντιμετωπίσει τον θείο του, πρίγκηπα Ντέημον, και τον στρατό που έφτιαξε με τα χίλια ζόρια θα έλεγα, η δε νόμιμη βασίλισσα Ρενίρα να εισβάλλει στο KingsLanding για να καθησει επιτέλους στον Σιδερένιο Θρόνο (της). Οι δράκοι βεβαίως, μπορεί επί το πλείστον να κάνουν αναγνωριστικές πτήσεις αλλά δεν ισχύει για όλους αυτό, αφού ο εντελώς αγριεμένος Έημοντ καβαλάει τη γριά δράκαινα Vaghar και καίει ολόκληρη πόλη απ ΄τα διαόλια του…για να δούμε δηλαδή τι αξία έχουν τα σεμιναρια διαχείρισης του θυμού. Αμφότεροι έχουν  δράκους (αν και η Ρενίρα υπερτερεί σαφώς, αφού έχει μεχρι στιγμής 7 δράκους -αν υπολογίσουμε και τον κόκκινο δράκο του Ντέημον δηλαδή- και υποθέτω πως στην επόμενη σεζόν, είναι πολύ πιθανό να έχει 8 εάν η πριγκίπισσα Ρέηνα Βελάρυον [η οποια μου είναι εντελώς απεχθής], καταφέρει και δαμάσει τον δράκο Sheepstealer, τον οποίο κυνηγάει σαν δαιμονισμένη σ’ ολόκληρο το Vale), αλλά έχουν και στρατούς σε ξηρά και θάλασσα. Οι Greens φερειπείν, διαθέτουν τους στρατούς των Οίκων Λάνιστερ και Hightower,αλλά και τον στόλο της τρομερής Triarchy με επικεφαλής των πληρωμάτων αυτόν τον φοβερό ναύαρχο Sharako Lohar – ένα πλάσμα που σε ψαρώνει ακριβώς επειδή δεν είναι σαφές και ξεκάθαρο, τι φύλο έχει. Και όχι, δεν αποσαφηνίζει τα πράγματα η πρόταση που κάνει ο ναύαρχος, στον εντελώς αποκαμωμένο απ΄την φιλοξενία, άρχοντα Τάϊλαντ Λάνιστερ. Δεν είναι απαραίτητο δηλαδή ότι είναι άνδρας ο ναύαρχος που διαθέτει κουστωδία συζύγων, μπορεί κάλλιστα να είναι και γυναίκα… στο βιβλίο του G.R.R.Martin πάντως, οι πληροφορίες λένε πως ο ναύαρχος περιγράφεται ως άντρας. Εν πάσει περιπτώσει η ηθοποιός που τον υποδύεται, δίνει μια πολύ αξιοπρόσεκτη ερμηνεία.

Οι Blacks απ΄την άλλη μεριά, διαθέτουν μικρότερο στρατό (εικάζω), αλλά όπως προείπα διαθέτουν 7 δράκους ορεξάτους και οι 3 απ΄αυτούς έχουν γι αναβάτες την τριάδα των dragonseeds. Εννοείται πως χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής οι σκηνές με τον νεαρό πρίγκηπα Τζεκέρις-διάδοχο της Ρενίρα, μην ξεχνάμε, όπου δείχνει αγανακτισμένος με τούτους δω τους lowborn που έφερε η μητέρα του στο παλάτι, ιδίως με τον μάλλον μπαχαλάκια Ulf που δε χάνει την ευκαιρία να φάει και να πιεί όσο δεν έφαγε κι ήπιε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα που διήγε χαμοζωή στο KingsLanding, διότι «το να προσπαθείς να δαμάσεις το δράκο, φέρνει δίψα» και τέτοιες αηδίες. Ο Τζεκέρις που έχει μια μανία με την καθαρότητα του αίματος, και το κατά πόσον ήταν καλή ιδέα τελικά, να καλέσει η μητέρα του όλους αυτούς τους ταπεινούς να γίνουν δρακοκαβαλάρηδες. Σε μια σκηνή που απηχεί εκείνη την υπέροχη σκηνή του προηγούμενου κύκλου, όπου ο σερ Ερρικ γονάτισε μπροστά στη Ρενίρα παραδίδοντάς της το στέμμα του πατέρα της, ο Ντέημον, ο θείος και σύζυγος της, γονατίζει μπροστά της, μέσα στη μεγάλη αιθουσα του στοιχειωμένου Harrenhal αφού, προηγουμένως, είδε όσα τρομερά πρόκειται να συμβούν, γιατί ναι η μυστηριώδης ‘Αλις Ριβερς επέστρεψε και ποιος ξέρει τι οράματα την βασάνισαν και κάθεται τώρα κλαμμένη στο κρεβάτι του Ντέημον. Ο Ντέημον λοιπόν, ο μέχρι πρότεινος αλαζόνας και είρων, φαίνεται πως τα χρειάστηκε με όσα είδε εκεί στο Godswood

(με καθοδηγήτρια την ‘Αλις), και μ’αυτή ακριβώς τη σκηνή, έχουμε και τη σύνδεση της ιστορίας των Ταργκέρυεν με τα γεγονότα που ακολούθησαν και απολαύσαμε στο GoT.

Και η ωραία βασιλομήτωρ ‘Αλισεντ; η περιπλάνησή της στο Kingswood στο προηγούμενο επεισόδιο, φαίνεται πως είχε αποτέλεσμα και καταλυτική επίδραση πάνω της, ή απλώς ειχε την ηρεμία και απομόνωση που χρειαζόταν για να σκεφτεί τις επόμενες κινήσεις της. Στην, καλύτερη, κατ’ εμέ,σκηνή αυτού του επεισοδίου, είναι σειρά της πανώριας ‘Αλισεντ να προσεγγίσει κρυφά τη Ρενίρα, σε μία ύστατη προσπάθεια να αποφευχθεί το περαιτέρω μακελειό. Μήπως όμως είναι πολύ αργά και η υπαναχώριση είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη; Το πολύ ενδιαφέρον είναι πως η ‘Αλισεντ που στην ουσία προκάλεσε αυτό τον εμφύλιο, αυτή έθεσε σε κίνηση τον μηχανισμό,τώρα εμφανίζεται μετανιωμένη και εντελώς διαλυμένη ψυχολογικά.  «I do not wish to rule, I wish to live»  λέει στην πρώην φιλενάδα της, όταν η Ρενίρα την τσιγκλάει αμφισβητώντας τις αγαθές προθέσεις της. «Δηλαδή θες να εκθρονίσεις τον ‘Εγκον για να κυβερνήσεις μόνη σου;» τη ρωτάει, αυτή που όταν η ‘Αλισεντ της προτείνει να φύγουν μαζί μακριά απ΄όλον αυτό τον παραλογισμό και τον καυτό θάνατο, η Ρενίρα απαντάει πως η θέση της είναι εδώ, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει, διοτι «αυτό είχε αποφασιστεί για μένα, καιρό πριν»…

Πόση γοητεία ασκεί στην ανθρώπινη φιλοδοξία (ή απύθμενη βλακεία), η προδιαγεγραμμένη πορεία; Η Ρενίρα ήταν αυτή που ειρωνευόταν την ‘Αλισεντ επειδή πάντα βάδιζε στην πεπατημένη (η ίδια το ομολογεί), και αυτοαναιρείται τώρα, λέγοντάς της πως δεν γίνεται να φύγει και ν’αφήσει το προαποφασισμένο γιαυτήν μονοπάτι. Αν ήταν μονες κατάμονες σ’αυτόν τον πόλεμο, πολύ πιθανό το σχέδιο της ‘Αλισεντ να κατόρθωνε να υλοποιηθεί. Δεν είναι όμως μόνες τους, και η τραγικότητα συνίσταται στο ότι οι υπόλοιποι που εμπλέκονται, είναι κι αυτοί άνθρωποι τρωτοί με αδυναμίες, απωθημένα και λύσσα εκδίκησης (όπως ο γιός της, ‘Εημοντ), άρα όσο ορθολογικό κι αν είναι το σχέδιό της, τα παράλληλα σχέδια που εξυφαίνουν κι άλλοι στο περιβάλλον της (όπως ο αρχοντας Λάρυς Στρονγκ- προσέξτε τη σκηνή του με τον κατάκοιτο αλλά ραγδαία ανναρωνύοντα βασιλέα 'Εγκον ΙΙ, πραγματικά απολαυστική και ενδεικτική του συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσά τους),το υπονομεύουν. Αφήνει πολλά ζητήματα ανοιχτά αυτό το επεισόδιο, που ελπίζουμε ότι θ’απαντηθούν στην επόμενη σεζόν, αλλά μας φιλοδωρεί και με την επανεμφάνιση ενός βασικότατου «παίκτη» : του σερ ‘Οττο.

 

Trivia :

·        Η ηθοποιός που υποδύεται τόσο ωραία τον ναύαρχο Sharako Lohar, είναι η Abigail Thorn, επιπλέον θεατρική συγγραφέας και youtuber, έχει εκπομπή απ΄το 2013,με τίτλο Philosophy Tube (και ναι, παραδιδει δωρεάν, μαθήματα Φιλοσοφίας).