Συναισθηματικές βασίλισσες και επιλεκτικοί δράκοι : House Of The Dragon, s.2/ep.6

 

Με τον τίτλο Smallfolk η σειρά φέρνει με το 6ο επεισόδιο, στο προσκήνιο τους υπηκόους ταπεινής καταγωγής, οι οποίοι όλως τυχαίως είναι dragonseeds (τέκνα μελών του Οίκου Ταργκέρυεν δηλαδη, με τον έτερο γονέα να είναι μέλος του λαουτζίκου). Ο Χιού ο σιδεράς, ο γεροδεμένος άνδρας με τα ασημένια μακριά μαλλιά, που έχει κάνει σύντομες εμφανίσεις στα μέχρι τώρα επεισόδια, εμφανίστηκε και σ’αυτό. Σύντομη εμφανιση όμως έκανε πάλι και ο μπάσταρδος αδελφός του βασιλιά Βισέρις Ι και του πριγκηπα Ντέημον, ο οποίος μαλιστα σε προηγούμενο επεισόδιο διακήρρυτε την αφοσίωσή του στη Ρενίρα.Αυτοί όμως που μάλλον θα παίξουν μείζονα ρόλο στις εξελίξεις (και δεν εννοώ μόνο αναφορικά με το κομμάτι του εμφυλίου στις τάξεις των Ταργκέρυεν), είναι τ’ αδέλφια Άλυν και Άνταμ του Hull, οι οποίοι κατά πως δείχνουν όλα είναι νόθα τέκνα του αξιοσέβαστου Seasnake, του άρχοντα του Driftmark, Κόρλις Βελάρυον! Και μένει να δούμε πώς θ’αξιοποιηθεί το δίδυμο αυτό στον πόλεμο που ήδη μας έχει αποδείξει πως είναι εξόχως…καυτός.

Ένα εντυπωσιακό επεισόδιο ήταν και αυτό (απ΄τις ωραιότερες σεκάνς είναι η εναρκτήρια όπου βλέπουμε τον χρυσοκκόκκινο στρατό των Λάνιστερ, να προελαύνει στην ηπειρωτική χώρα), επενδυμένο πάντα με την και πάλι, εξαιρετική μουσική του R.Djawadi, και με τουλάχιστον 2 σοκαριστικές σκηνές, αμφοτερες να λαμβάνουν χώρα στο στρατόπεδο των Blacks.

Ενώ λοιπόν, ο λαός εντός των τειχών του King’s Landing, δεινοπαθεί εξαιτίας του παρατετταμένου εμπορικού αποκλεισμου που έχει επιβάλει η Ρενίρα, στα παλάτια ένθεν κι ένθεν, έχουν άλλα προβλήματα : στο Red Keep, η ωραία Dowager Queen και Quenn Mother, Άλισεντ, συνειδητοποιεί με φρίκη και απόγνωση, την μοίρα κάθε γονέα : να παραγκωνιστεί, αργά ή γρήγορα. Ο νέος Prince Regent, ο μεθοδικός, ψυχρός σαν ερπετό, και με γερακίσιο βλέμμα, Έημοντ, αποδεικνύεται πιο δύσκολος στην…χειραγώγηση, απ΄όσο ήταν ο βλάκας αδελφός του, ο οποίος βρίσκεται ζωντανός μεν, ακινητοποιημένος δε στο βασιλικό κλινάρι, με εγκαύματα σε όλο του το σώμα, σπασμένα πλευρά και πόδι, και να θυμίζει εμφανισιακά, όλο και περισσότερο τον φαγωμένο απ΄τη λέπρα βασιλέα πατέρα του… Είναι πολύ ιντριγκαδόρικα αυτά τα πλάνα όπου βλέπουμε τον άξιο λύπησης πραγματικά, Έγκον, να προσπαθεί να ψελλίσει δυό λέξεις, και να τρομοκρατείται όταν ο αδελφός του, τον επισκέπτεται, τάχα μου από αγνή αδελφική αγάπη. Ποίος φοβάται ποιόν είναι το ερώτημα, που προκύπτει από την κομβικής σημασίας σκηνή : ο κατάκοιτος και εντελώς ανήμπορος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, Εγκον, τον ορεξάτο και απολύτως υγιή Έημοντ, ή το αντίστροφο άραγε; και η απάντηση συνδέεται με την ενέργεια του άρχοντα Λάρις Στρονγκ, ο οποίος προσπαθεί να διασφαλίσει την διανοητική διαύγεια του βασιλιά του, ρυθμίζοντας τις δόσεις αυτού του ισχυρού και επικίνδυνου παυσίπονου που του χορηγούν, το milk of the poppy. Χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, ο Master of Whisperers, δειχνει να παίζει σε πολλαπλά ταμπλώ,και έχει σημειολογικό βάρος η διαταγή που του δίνει ο Έημοντ− ζητάει απ΄αυτόν, τον υπεύθυνο για την καθαίρεση του σερ Όττο, απ’ το αξίωμα του Χεριού του Βασιλιά, να τον επαναφέρει στο παλάτι. «See that it’s done» του λέει ο σαν ντυμμένη λεπίδα, ‘Εημοντ, μ’ αυτό το ύφος του μονάρχη, του ηγεμόνα που δεν δέχεται αρνητική απάντηση σε ό,τιδήποτε ζητήσει. Το αν θα ξαναγίνει Χέρι ο σερ Όττο,και το ποιοι θα είναι οι συσχετισμοί δυνάμεων ανάμεσα σ’αυτόν και τον μουλωχτό λάτρη της κόρης του, ‘Αλισεντ, μένει να το δούμε. Η οποία Άλισεντ, αν διαρκούσε ακόμη περισσότερο εκείνη η παρακινδυνευμένη συνάντησή της με την Ρενίρα, θα είχαν πολλά να πούν μεταξύ τους, για τη θέση της γυναίκας στο παλάτι, ακόμη κι αν αυτή είναι εστεμμένη, εν πάσει περιπτώσει ευγενής και με αξίωμα. Και η ‘Αλισεντ, αλλά και η Ρενίρα, εκεί στο Dragonstone που είναι αποκλεισμένη, νιώθουν ότι οι άνδρες που τις περιστοιχίζουν (ασχέτως αν είναι υποτελείς σ’ αυτές), κατορθώνουν να τις περιορίσουν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, η Ρενίρα νιώθει το βάρος του να είναι γυναίκα και μάλιστα η βασίλισσα. «Μα μητέρα, εσύ είσαι ο δεσμός που μας ενώνει, δεν πρέπει να πάθεις εσύ κάτι» της λέει συνέχεια ο πρωτότοκος Τζεσέρις, όταν η Ρενίρα θρηνεί που η εκπαίδευσή της δεν περιελάμβανε και την χρήση του σπαθιού. Είναι όμως δρακοκαβαλάρισσα και του λόγου της, αυτό μάλλον τείνουν να το ξεχνάνε όλοι εκεί μέσα, ιδίως τώρα που  η έτερη δεινή αναβάτης δράκων, η πριγκίπισσα Ρενίς, πέθανε ηρωϊκά.

Είναι λοιπόν μάλλον…φυσικό επακόλουθο, η ατρόμητη Ρενίρα να βρεί παρηγοριά στην έμπιστή της εσχάτως, την αρχοντική Μισάρια, και περιμένουμε να δούμε κατά πόσον θα επιβεβαιωθούμε αναφορικά μ’αυτό που είχαμε προβλέψει, ότι αυτές οι δυό γυναίκες θα αναπτύξουν μιά πολύ ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους, η οποία ενδεχομένως και να τις βάλει σε κίνδυνο. Βασικά, αυτή που μπορεί να κινδυνεύσει είναι η Ρενίρα, διότι η Μισάρια έχει την…ηθική των κατασκόπων. Ίσως στην ουσία, άλλωστε μόνη της τ'ομολογεί, κοιτάζει αποκλειστικά το συμφέρον της και την προστασία της, τα υπόλοιπα, ακόμη και τα παθιασμένα αισθήματα μπορεί να είναι ο αντιπερισπασμός που χρησιμοποιεί για να μπερδεύει τους πάντες. Θα είναι πολύ ενδιαφέρον επίσης, να δούμε πως θ’αντιδράσει αυτός ο επικίνδυνος ο Ντέημον, ο οποίος ταλαιπωρείται παντοιοτρόπως εκεί στο στοιχειωμένο  κάστρο του Harrenhal, με ενορχηστρωτή ( ; ) όλων των φοβερών που βιώνει, την υπέροχη ‘Αλις Ρίβερς (κι αυτή μπάσταρδο παιδί, όπως ο ίδιος ο Ντέημον παρατήρησε όταν πρωτογνωρίστηκαν). Η ‘Αλις με τα μακριά μαύρα μαλλιά, η Maester του κάστρου, αυτή που εκπαιδεύει κουκουβάγιες, και που γνωρίζει πολλά, τόσα πολλά ώστε ο αγέρωχος Ντέημον να ζητά τη βοήθειά της.

Το σοκ όμως τρόπον τινά, δεν ήρθε μόνο απ΄την εγγύτητα των δύο γυναικών, ήρθε κυρίως απ΄τη συμπεριφορά ενός εκ των δράκων, που κοιμούνται στα υπόγεια του Dragonstone. Μπορεί η Ρενίρα ν’ανησυχεί γιατι δράκους διαθέτει αλλά στερείται αναβατών αυτών, ξεχνάει όμως ότι τον τελευταίο λόγο στο ποιός θα κάτσει στην πλάτη αυτών των τρομερών φτερωτών ερπετών, τον έχει ο δράκος… Σε μία φοβερή σκηνή, ο δράκος Seasmoke, λέει με τον τρόπο του, τον εξοχως εύγλωττο τρόπο του, ποιόν δεν επιθυμεί για καβαλάρη του. Απλώς ο επίδοξος dragonrider γίνεται κάρβουνο. Ταυτόχρονα όμως, επιλέγει αυτόν που θα τον δαμάσει. Τί είχε πεί η Μπέηλα στον παππού της όταν αυτός της πρόσφερε το θρόνο στο Driftmark, θυμάστε; «Εγω είμαι φωτιά και αίμα, ο θρόνος του Driftkmark πρέπει να περάσει σε κάποιον που είναι αλάτι και θάλασσα», ε ο ατίθασος δράκος της Ρενίρα, διαλεξε έναν θαλασσοδαρμένο. ‘Ισως η πλάτη του δράκου να είναι το σκαλί για να φτάσει ο αναβάτης και στο θρόνο…