Χωρίς δίχτυ ασφαλείας

Η ταινία του Terrence Malick  SONG TO SONG είναι σίγουρα η χαρά των ματιών, ένα μεγαλειώδες  οφθαλμόλουτρο διάρκειας 2 ωρών (πιστεύω ότι κακώς το τράβηξε τόσο, αλλά η αρχική εκδοχή ήταν 8ωρη!!) που ασχολείται με τα συναισθηματικο-υπαρξιακά παθήματα ενός όμορφου ζευγαριού στιχουργών, με φόντο τη μουσική σκηνή στο Όστιν του Τέξας.

Η Φέη και ο BV. Η Φέη και ο Κούκ. Ο Κούκ και η Ρόντα. Το ερωτικό τετράγωνο αυτων των νέων και ωραίων ανθρώπων διαστέλλεται, συρρικνώνεται, παίρνει το σχήμα των υπέροχων τοπίων και χώρων που απολαμβάνουμε στην ταινία (η φωτογραφία του Emmanuel  Lubezki  είναι θαυμάσια, τόσο καθαρή και κρυστάλλινη). Παρόλο όμως το εκθαμβωτικό καστ (η Rooney Mara είναι μία κουκλίτσα, λεπτεπίλεπτη,ευαίσθητη, ο M.Fassbender  είναι  πανέμορφος, μαυλιστικός και άκρως γοητευτικός, ομοίως γοητευτικός είναι κι ο R.Gosling, όσο για την Portman, συναγωνίζεται σ’ ομορφιά και αξιοζήλευτη σιλουέτα την Mara), την υπέροχη φωτογραφία και το πανέμορφο soundtrack, η ταινία μου’δωσε την εντύπωση παράλυτης  σεναριακώς, μ’ εντυπωσιακό περιτύλιγμα.

Επί 2 ώρες παρακολουθούμε  ωραίους  και κομψοντυμένους  ανθρώπους (φοβερά ρούχα απ΄την Jacqueline West) να περιφέρονται αυτάρεσκα στη φύση ή σ’εντυπωσιακούς  εσωτερικούς  χώρους, ν’ αγγίζονται, να ερωτοτροπούν, να πονάνε και ν’ απελπίζονται , υπακούοντας  λες, σε κάποια αόρατη σκηνοθεσία  που τους  υποδεικνύει πώς να υποκρίνονται  αυτά που νιώθουν^.  αυτή η έλλειψη σπονδυλικής  στήλης υπονομεύει την ουσία της ταινίας , που είναι  η ερωτική σχέση μεταξύ  BV- Φέη και οι λογιών λογιών πειρασμοί που μπαίνουν ανάμεσά τους. Ο ωραίος  μουσικός παραγωγός/ ιδιοκτήτης δισκογραφικής ( ; ) Κούκ, ένας γοητευτικότατος  δαίμονας, σαν άλλος Μεφιστοφελής ή αρσενική Κίρκη, υπόσχεται  δόξα και λεφτά στον BV, και τον παρασύρει στον στυλάτο  κόσμο του, όπου το  φαίνεσθαι είναι το καινούργιο  είναι.

Και εδώ, όπως και σε προηγούμενες  ταινίες του, οι εσωτερικοί μονόλογοι πρωταγωνιστούν, ο θεατής  γίνεται κοινωνός τους, μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι ο Θεός που βασανίζει τα πρόσωπα της ταινίας, αλλά οι συνάνθρωποί τους.

          Ενδέχεται  βεβαίως, αυτό που καταλογίζουμε ως μείον στην ταινία, ν’ αποτελεί συνειδητή  επιλογή του σκηνοθέτη-σεναριογράφου, προκειμένου να δείξει με οπτικώς αξέχαστο τρόπο την κενότητα κι εγωπάθεια του σύγχρονου βίου.

Δεν υπάρχει τίποτα το χυδαίο στα πλάνα του, ακόμα κι οι ερωτικές περιπτύξεις των προσώπων μοιάζουν χορογραφημένες. Το ότι οι ταλαίπωροι συναισθηματικώς, Φέη και BV μετά απ΄όλο αυτό το ταξίδι  καταλήγουν σε μία «απλή ζωή», λέει (ή ξαναλέει) πολλά για την αξία του μινιμαλισμού ως στάση ζωής : η ωρίμανση οδηγεί στο «κούρεμα», στην ολιγάρκεια και στις αυστηρές επιλογές.

Το πρόβλημα με την εικαστικώς ακαταμάχητη, ταινία του Malick είναι πως η έλλειψη σεναριακής στιβαρότητας  την υπονομεύει. Η ταινία του είναι στοχαστική που φλερτάρει βασανιστικά με την λαμπερή επιφάνεια, όπως ο δύτης  που εξερευνά τον ωκεανό  ποθεί ν’ ανέβει στον αφρό για να εισπνεύσει φρέσκο αέρα.

Η ποιητικότητα και  ομορφιά της ταινίας, είναι αναμφίβολες πιστεύω, ζητούνται  θεατές  μ’ ευαισθησίες για να την εκτιμήσουν όπως της αξίζει.

Trivia :

·       Στην ταινία εμφανίζεται  και η Patti Smith, ο Val Kilmer αλλά και οι Red Hot Chili Peppers.

·       Το πολύ όμορφο soundtrack περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και συνθέσεις  των Handel. Ravel, A.Part, Saint-Saens, Preisner, Malher και Debyssy.